Jaarlijks ga ik (Irene) naar Parijs. En hoewel er een aantal vaste nummers zijn – Bouillon Chartier, ontbijten bij La Favorite – is er ook altijd ruimte voor nieuwe ontdekkingen.

Zo ook dit jaar. Het schema zat vol (alleen op zondag was er nog een blokje ‘vrije tijd’). En hoog op het lijstje stond Clamato. Visrestaurant uit de stal van Septime (een andere favoriet in de stad). Het is het soort hippe restaurant waar we ons in Amsterdam licht aan zouden irriteren. Maar hier werkt het.

Bij Clamato kan je niet reserveren, dus als je niet om half 8 voor de deur staat is er al snel geen plek. Dat blijkt ook als we aan de jongen bij de deur vragen om een tafel. Er is pas om 9 uur weer plek. We besluiten dat dat het toch waard is en drinken eerst een biertje een paar deuren verderop. Het blijkt een wijs besluit want Clamato wordt een van de hoogtepunten van ons weekend.

Als we om 9 uur terechtkunnen mogen we plaatsnemen aan een lage tafel. Daar zijn er slechts een paar van, want de meeste mensen zitten langs de lange bar die centraal staat in de keuken en waar ook het piepkleine keukenblokje blijkt te zitten. Maar laat je nu niet afschrikken. Het zal je verbazen wat er voor fantastische gerechten uit de mini keuken komen.

Een blik op de kaart leert ons al dat Clamato precies het soort visrestaurant is wat we fijn vinden. Kleine gerechten om te delen, goede cocktails en zelfs in elk groentegerecht is een viselement te vinden. Denk aan zalmeitjes bij de boterzachte prei met dragonroom, tomatensalade met bottarga en maïskolven met ansjovisboter. En die visgerechten? Die zijn verfijnd en origineel. Kokkels met gerookte boter en tosazu (Japanse dressing), rode tonijn met tomaten-saffraan-jelly en gember en ceviche van kabeljauw met rode bes en vijgenbladolie. En allemaal klein en licht dus eigenlijk geen enkele reden om niet alles van de kaart te bestellen.

Na al die fantastische visgerechten blijkt dat een van de hoogtepunten van de kaart niks met vis te maken heeft, maar op de dessertkaart staat. De maple syrup tartelette met half-zoete room schijnt een klassieker te zijn en kunnen we dus niet niet bestellen. Niet veel later komt achter de bar deze kleine – maar machtige! – tartelette te voorschijn en het is het perfecte zware dessert na een tafel vol lichte, frisse visgerechten.