Een paar dagen geleden zag ik dat ze het in de film Call me By Your Name hadden over tortellini Cremaschi. Een snelle zoek-actie later was ik zeer, je kunt zeggen extreem, geïntrigeerd. Het zijn namelijk tortellini of ravioli met een zoete en kruidige vulling die haar oorsprong vinden in de stad Crema in het Noorden van Italië. Ze zijn op de traditionele wijze gevuld met eidooier, verkruimelde amaretti en Mostachhino (typische koekjes afkomstig uit de stad Crema) koekjes, broodkruim, nootmuskaat, gekonfijte en gewone citroenschil, rozijnen, Marsala wijn, zout en parmigiano. Ze worden gevormd tot een soort dikke envelopjes die op het oog soms meer weghebben van dumplings of gyoza’s. Omdat het deeg wat dikker is wordt de pasta ook langer gekookt dan normaal, zo’n 30 minuten. En alsof de vulling niet al verwarrend genoeg was worden deze tortellini gegeten in salieboter of een andere zoute saus.

Verward als ik was belde ik mijn huisgenoot Martina op die uit het Zuiden van Italië komt en alles maar dan ook echt alles lijkt te weten van de Italiaanse keuken. Als een soort retorische vraag vroeg ik of ze bekend was met tortellini Cremaschi en natuurlijk was ze dat. Ze zei dat een zoete vulling in pasta in Italië niet vreemd is en dat ze het toevallig recentelijk nog had gegeten. Een zoete vulling kan op allerlei manieren worden gemaakt, bijvoorbeeld ook met pompoen en amaretti koekjes. Ze vertelde dat ze bij haar thuis niet alleen met salieboter worden gegeten maar ook met ragù. En dat het verschrikkelijk lekker is en ik het absoluut moet proberen. Eind oktober ben ik daar voor de olijfolie-oogst en ze beloofde dat haar moeder ze voor me zou gaan maken. Naast dat van de olijfolie- oogst verslag volgt zal ik ook een aanvulling doen op dit artikel en de vraag proberen te beantwoorden of zoet gevulde pasta daadwerkelijk zo lekker is. Een antwoord zou een verlossing zijn voor mijn dagelijks groeiende obsessie met tortellini Cremaschi.