Films of documentaires die over eten gaan doen het bij ons vaak goed. Zo is het dus niet vreemd dat we op een avond waar de regen als een soort watergordijn  naar beneden kwam naar het filmhuis gingen om: The Taste of Desire, een documentaire van Willemiek Kluijfhout, te bekijken. De documentaire laat een vijftal levensverhalen zien die verbonden worden door de oester. Je ziet een sterrenchef, oesterplukster in de Zweedse natuur, burlesque-danseres, pareljuweelmaakster en een terminale psycholoog die een boek over de oester schrijft.

Tussen prachtige beelden van natuur, kust en zeebodem door vertellen de vijf hoe zij hun leven hebben vormgegeven. Daar is verlangen een essentieel onderdeel van geweest. Je ziet verder dat de hoofdpersonages op dit moment nog steeds verlangen, maar naar andere dingen dan voorheen. We merken dat sommige verhalen ons meer boeien dan andere. Daarnaast kan het zijn dat wij gewend zijn aan het ultra snelle stadse leven, maar het valt op dat de documentaire soms vrij traag is. Dit heeft echter wel een soort rustgevend effect wat aan de andere kant dus ook wel weer fijn is. Onvermijdelijk bij de beelden is de trek in oesters die we ervan krijgen. Het opduiken, opensnijden, decoreren en opslurpen ziet er zeer smakelijk uit. Zelfs de slurpgeluiden zijn ongewoon lekker. Dus het kan ook niet anders dan dat we na deze documentaire een dozijn oesters zijn gaan eten.