‘’Dat wordt dan 75 euro’’ zei de grondstewardess met een ietwat verveelde uitdrukking. Ik trok wit weg. Mijn hutkoffers, beide zo groot als een kleine bungalow bevatten een zeer zorgvuldig uitgekozen selectie kookboeken. En waren 4 kilo te zwaar. De selectieprocedure was zwaar overdreven geweest maar ik was tevreden met de uitkomst; Alison Roman, Ottlenghi, Ella Risbridger, Karin Gaasterland, Julia Child en Petra Possel gingen me vergezellen in Rome. Ze moesten er nu allemaal uit. Of ze niet in de handbagage konden? Mijn Amsterdamse kamer zat allemaal in deze twee koffers dus alles zat voller dan vol. Na een mini inzinking besloot ik twee paar schoenen dan maar achter te laten, want wie heeft er nou schoenen nodig in Rome?

De eerste vijf dagen zijn inmiddels voorbij en ik heb nog geen spijt gehad van de vliegveldkeuze. Zelf koken heb ik uiteraard nog niet gedaan. Ik vertel mezelf maar dat deze eetrazernij vanzelf voorbij zal gaan als ik gewend ben aan het leven hier. Daarmee bedoel ik dat ik me nu simpelweg nooit kan inhouden; pasticceria bij elke koffie (drie of vier per dag), wijn bij elke lunch, elke lunch pasta en dolce, elke avond pizza en ga zo maar door. Het voelt als vakantie, maar dat is het natuurlijk niet. Ik woon hier nu.

Een aantal eetdingen die ik tot nu toe al geleerd heb:
– zorg altijd dat je contant geld bij je hebt want ontbijt pinnen hoort gewoon niet
– de Romeinse keuken kent veel invloeden van de Hebreeuwse/Joodse keuken
– ‘Fare la scarpetta’ betekent ‘schoentje’ en doe je door een restant saus op je bord met brood op te vegen
– 7 uur s’avonds en iedereen drinkt nog steeds koffie, serieus, de koffiebarretjes zijn vol
– neem je geduld mee naar de supermarkt, iedereen betaalt daar met 5 centjes

En het leukste wat ik tot nu toe meemaakte was dat er een oud opa’tje naast me kwam zitten op een bankje in de Borghese tuinen, -toen ik heel even heimwee had naar Amsterdam- en de hele tijd ‘kroket’ zei. Ik vroeg of de hond Kroket heette (wat me nou echt waanzinnig leek) maar hij vertelde dat hondensnoepjes hier Crocchette heten. Op een bankje met kroketten, zo anders is het dus ook weer niet.