We hebben eigenlijk niets anders dan lofzang gehoord over Restaurant Zoldering. Toen we ons lijstje erbij pakten van te bezoeken restaurants in Amsterdam stond Zoldering bij ons allebei bovenaan. We gingen er afgelopen vrijdagavond eindelijk eten. We waren niet de enigen en konden pas rond de klok van 9 terecht.

Zoldering is gevestigd in een gezellig ogend pand aan de altijd levendige Utrechtsestraat. Het restaurant heeft een bijzonder strakke, eenvoudige inrichting. De kaart bestaat uit gerechten die je allemaal kunt delen, van snack- tot voor- en hoofgerecht. Wij kiezen voor de gefrituurde courgettebloem met aioli, polpo met romaine sla en kikkererwten, steak tartare met dragon en champignons en als hoofdgerecht de lamsschouder met erwtjes en yoghurt. Daar drinken we een Reuilly, Pinot Gris, bij die bij de courgettebloemen en twee voorgerechten fantastisch licht en verfrissend smaakt.

De avond verloopt soepel, als een goed geoliede machine. Na een krappe twee uur staan we weer buiten. Alles was lekker. De courgettebloemen waren bijna chips-achtig knapperig. De steak tartare was met het mes gesneden, heel zacht en de favoriet van de avond. De polpo was precies goed gaar en ook fris in combinatie met de romaine sla. De lamsschouder was in een niet al te spannende combinatie met yoghurt, munt en erwtjes toch bijzonder goed. Het lam had een “van-het-bot-af-gevallen” structuur. Knap staaltje, aangezien we het zonder bot op ons bord kregen. Daar dronken we overigens een volle Toscaanse Maremmante bij. Kortom: het was allemaal goed. Maar: er bleef niets in het bijzonder bij ons ‘hangen’. Alsof je over een spiegelgladde zee gevaren hebt, heerlijk, maar zonder golven of zuchtje wind.

Het is duidelijk dat men bij Zoldering precies weet wat men doet. Als je er gaat eten, weet je zeker dat het goed zal zijn. Wel hebben wij onze hoop op een buitengewone ervaring moeten bijstellen. Soit.